حرفهای مجازی که تو واقعیت هیچکارهاند:
جالب نیست که طبق «اثر مهارگسیختگی آنلاین» (Online Disinhibition Effect)، افراد در فضای مجازی حرفهایی میزنند که هرگز جرات بیانشان را در دیدار حضوری ندارند. مغز ما پشت صفحهنمایش، موقتاً بخشهای نظارتگرش را خاموش میکند و اجازه میدهد کلمات بیپشتوانه مثل زباله پلاستیکی روانی پخش شوند. اینطور نیست که فقط لفظ باشد؛ درواقع ما با شخصیتی موقت و بیمسئولیت طرفیم که با قطع اینترنت محو میشود. سوال تند: اینترنت واقعاً شخصیت دوم ماست، یا صرفاً بادکنکی توخالی برای خودنمایی؟
راهکار:
پیشنهاد خلاقانه: یه دیکشنری طنزآمیز بساز که حرفای رایج مجازی رو به معادل واقعی و گاه مسخرهشون ترجمه کنه؛ مثلاً «دغدغه دارم» = «فقط یه استوری خالی گذاشتم». این کار میتونه یه کمپین کوچک علیه لفاظیهای توخالی باشه.