حقیقت تلخ: آدمها فقط تا وقتی نیاز دارند کنارت میمانند:
در روانشناسی، 'نظریه تبادل اجتماعی' میگوید انسانها ناخودآگاه هزینه-فایده رابطه را میسنجند؛ وقتی نیازی نباشد، رابطه بیصدا کنار گذاشته میشود. آزمایشهای 'فستینگر' روی مقایسه اجتماعی هم نشان داد ما پیوسته حضور دیگران را با میزان سودمندیشان ارزیابی میکنیم. نکته جالب: تنها ۲۰٪ روابط بزرگسالی فراتر از این تبادل باقی میمانند، آنها که بر پایه 'عشق بیقید و شرط' شکل گرفتهاند. جامعهای که در آن 'نیاز' تنها چسب رابطه باشد، چقدر میتواند پایدار بماند؟
راهکار:
گاهی تلخی این نگاه، سپری برای قلب است؛ اما شاید بهتر باشد به جای تمرکز بر آنهایی که فقط به وقت نیاز میآیند، روی کسانی که بینیاز کنارت میمانند نور بتابانی. حضور بیبهانه را جشن بگیر.