فقط یک نفر در چشم

عاشق چشمای کسی شدم؛ فقط او در چشم من است:

در روان‌شناسی ادراک، عشق رمانتیکِ آغازین می‌تواند «توجه انتخابی» را چنان محدود کند که مغز چهره‌های دیگر را به‌عنوان نویز پس‌زمینه پردازش کند. تصویربرداری عصبی نشان می‌دهد با دیدن معشوق، ناحیه‌ی تگمنتوم شکمی دوپامین ترشح می‌کند و هم‌زمان فعالیت آمیگدال کاهش می‌یابد؛ به همین دلیل «فقط او به چشمم می‌آید» هم شاعرانه است هم یک وضعیت نوروشیمیایی واقعی.

راهکار:

این متن را می‌شود از نگاه علوم اعصاب بازسازی کرد: عشق پرشور با افزایش دوپامین، توجه را مثل نورافکن فقط روی یک نفر قفل می‌کند؛ برای همین بقیه محو می‌شوند. اگر بخواهی همین حس را پررنگ‌تر بنویسی، زاویه‌ی «فیلتر شیمیاییِ چشم» جذاب‌تر است.