فکت های عاشقانه

چرا عاشق کسی می‌شویم که باهاش شانس نداریم؟:

مغز در نبودِ قطعیت همان مسیری را می‌رود که در اعتیاد: هسته اکومبنس با هر بار «شاید» دوپامین آزاد می‌کند و همان حالت انتظار را به پاداش تبدیل می‌کند. عشق سخت در واقع نوعی «پاداش متناوب» است؛ همان برنامه‌ای که باعث می‌شود انسان به قمار ادامه دهد. آیا این یعنی دلتنگی هم فقط یک نشانه شیمیایی است؟

راهکار:

این را به‌جای «فکت» بشناس: «سوگیری تایید» است؛ ذهن فقط عشق‌های پرریسک را به خاطر می‌سپارد و عشق‌های آرام را کم‌فروغ ثبت می‌کند. از خودت بپرس: اگر آن رابطه در دسترس بود، باز هم همین‌قدر جذاب بود؟