فرزندان کوروش؛ فقط بر خدا زانو میزنیم:
جالب است بدانید که در دربار هخامنشی، «پروسکونسیس» (زانو زدن یا تعظیم عمیق) در برابر شاه انجام میشد، اما یونانیها آن را پرستش یک انسان میپنداشتند، در حالی که پارسیان این حرکت را صرفاً نشانی از احترام میدانستند و پرستش را تنها مختص اهورامزدا. این تمایز ظریف، ریشهی همین «فقط بر خدا زانو زدن» مدرن است. اگر این مرز احترام و عبادت در تاریخ گم شد، امروز چطور بازتعریفش کنیم؟
راهکار:
این جمله فقط یک شعار باستانی نیست؛ بازتعریف مدرن آن میتواند این باشد: در روزگاری که قدرتهای اقتصادی و رسانهای مدام از ما «تعظیم» میخواهند، «زانو نزدن» یعنی حفظ تمامیت فردی و ملی در برابر هر فشار بیرونی. این یک مقاومت آرام است.