بعد از پیدا کردن عشقم، هیچکس به چشمم قشنگ نمیآید:
وقتی عاشق میشوی، مغزت دوپامین و اکسیتوسین پمپاژ میکند و همان مسیرهای عصبی که «ارزشگذاری زیبایی» را انجام میدهند، فقط روی چهرهی معشوق قفل میشوند. پژوهشها میگویند آدمها در عشق، عمداً نقصهای طرف مقابل را نادیده میگیرند و تصویری ایدهآل میسازند؛ به این میگویند «توهم مثبت». یعنی آن «ماه» واقعاً در مغز تو میدرخشد، نه در آسمان مشترک ما. سؤال این است: اگر یک روز عینک عشق را برداریم، ماه کجاست؟
راهکار:
این حس، اسمش در روانشناسی «توهم مثبت» است؛ مغزت برای حفظ پیوند عاطفی، چهرهی معشوق را با فیلتر مخصوص خودش میبیند. پس اگر بقیه زیباییِ ماهِ تو را ندیدند، تعجب نکن؛ آنها با چشم معمولی نگاه میکنند، تو با چشم عشق.