کاش عشق واقعی مثل آمریکا بود؛ طنزی عاشقانه با چاشنی جنوب:
پژوهشهای روانشناسی جغرافیا میگویند ما اغلب مناطق را شخصیتپردازی میکنیم: جنوب آمریکا کلیشهای از گرمخونی و عشقورزی دارد که ریشه در رمانتیسم ادبی قرن نوزدهم و هوای شرجیاش دارد. این «توهم اقلیم عاشقانه» نوعی سوگیری شناختی است که باعث میشود عشق را به یک مختصات جغرافیایی گره بزنیم. آیا واقعاً عرض جغرافیایی میتواند دل بدهد؟
راهکار:
یک دیدگاه تازه: عشق واقعی شاید شبیه آمریکا نباشد، اما تحقیقات روانشناسی محیطی نشان میدهد که در اقلیمهای گرم، هورمونهای مرتبط با اشتیاق مثل دوپامین بیشتر ترشح میشود. پس شاید جنوبیها از این نظر برتری بیولوژیکی داشته باشند!