فکر و ذکر کسی بودن

سختی نبودن در زندگی کسی که تمام فکر و ذکر توست:

تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد که مغز هنگام فکر کردن به کسی که از نظر فیزیکی غایب است، همان نواحی پاداش و دلبستگی را فعال می‌کند که در اعتیاد به مواد مخدر دیده می‌شود. به این پدیده «سیستم دلبستگی» می‌گویند؛ فقدان فیزیکی می‌تواند وابستگی ذهنی را تقویت کند. آیا این وابستگی ناهشیار، شما را به او نزدیک‌تر می‌کند یا از خودتان دورتر؟

راهکار:

این حس رو می‌شه به‌جای رنج، به چشم یک نقشه ذهنی نگاه کرد: شاید نبودن فیزیکی باعث می‌شه تصویر اون شخص در ذهنت کامل‌تر و ایده‌آل‌تر بشه. آیا حاضر هستی بپذیری که این تفکر، بیش از خودش به تو تعلق داره؟