فکر کردن مداوم به یک نفر

دلتنگی برای کسی که هرگز با او قدم نزدم؛ ماجرای یک عشق خیالی:

از نظر عصب‌شناسی، تصور قدم زدن با کسی که هرگز ندیده‌ایم همان مسیرهای عصبی تجربه واقعی را فعال می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند خیالپردازی عمیق می‌تواند هورمون‌های پیوند مانند اکسی‌توسین ترشح کند، به همین دلیل دلتنگی برای یک فرد خیالی کاملاً واقعی حس می‌شود. آیا مغز ما تفاوت بین خاطرات واقعی و خیالپردازی‌های عمیق را تشخیص می‌دهد؟

راهکار:

این دلتنگی می‌تواند سوخت خارق‌العاده‌ای برای خلق هنر یا نوشتن باشد؛ شاید آن شخص خیالی در واقع بازتاب بخشی از وجود خودتان است که منتظر کشف شدن است.