فکر کردن به خوبی دیگران

مشکل وقتی فکر می‌کنی همه مثل خودت مهربونن:

در روانشناسی اجتماعی بهش می‌گن «اثر اجماع کاذب»: آدم‌ها ناخودآگاه تصور می‌کنن بقیه همون ارزش‌ها، نیت‌ها و رفتارهایی رو دارن که خودشون دارن. مغز برای کاهش پیچیدگی اجتماع، مهربونی درون رو به دنیای بیرون تعمیم می‌ده. نتیجه؟ کسی که دلش پاکه، بیرحمانه‌تر از همه غافلگیر می‌شه. نسل ما تو تاو داره این شکاف تلخ رو هر روز دقیق‌تر می‌بینه. به نظرتون آیا این خوش‌باوری یه ضعف تکاملی‌ست یا آخرین سنگر صداقت؟

راهکار:

یه زاویه‌ی تازه: وقتی فکر می‌کنی همه قلب تو رو دارن، داری اشتباه «رضایت اجماعی» رو زندگی می‌کنی؛ یعنی ذهنمون تمایل داره باور کنه دیگران دقیقاً مثل ما فکر و احساس می‌کنن. این سوگیری روانی، همون چسبی‌یه که خوش‌باوری رو اینقدر شیرین و دردناک می‌کنه.