شب آخر: وداع با فکر یک عشق قدیمی:
جالب است بدانید تصمیم «برای آخرین بار فکر کردن» طبق نظریهٔ فرایند کنایهآمیز وگنر، دقیقاً همان چیزی را که میخواهیم سرکوب کنیم در مرکز توجه نگه میدارد. ذهن برای «نظارت بر عدم تفکر»، مدام سوژه را بررسی میکند. در نوروساینس هم، فراموشی فعال نیازمند فعالیت قشر پیشپیشانی برای مهار هیپوکامپ است، اما همین تلاش به تثبیت بیشتر خاطره در کوتاهمدت میانجامد. پس شاید امشب آخرین بار نباشد، اما اولین بارِ آگاهانه پایان دادن است.
راهکار:
تصمیم برای «آخرین بار فکر کردن» در واقع شروع فرآیند رهایی است، نه خود رهایی. در روانشناسی به این پدیده «فرایند کنایهآمیز» میگویند: ذهن برای نظارت بر عدم تفکر، مدام سوژه را بررسی میکند و ناخواسته آن را پررنگتر میکند. بنابراین به خودتان سخت نگیرید اگر امشب آخرین بار نشد؛ این آغازی آگاهانه برای کمرنگ شدن تدریجی آن فکر است، نه یک ضربالاجل ذهنی.