فقدان عزیز

تمام شهر یک نفر نیست:

جای خالی عزیزان؛ شلوغ‌ترین نقطه زندگی:

در علوم اعصاب به این «درد عضو خیالی» می‌گویند: کسی که دستش قطع شده، مغزش همچنان نقشهٔ همان عضو را دارد و آن را «حاضر» پردازش می‌کند. در سوگ هم همین اتفاق می‌افتد؛ بخشی از نقشهٔ نورونیِ آدمِ ازدست‌رفته هنوز فعال است، برای همین جای خالی او شلوغ‌ترین نقطهٔ ذهن می‌شود. پرسش این است: آیا مغز می‌تواند نبودن را به‌عنوان شکلی از بودن بپذیرد؟

راهکار:

شلوغیِ این جای خالی یعنی رفتنِ او به معنای حذف شدن نبوده؛ در ذهن تو هنوز یک ایستگاه پرتردد است. غیبت، حضوری است که دیگر به حضور فیزیکی نیاز ندارد.

دلتنگی برای عزیزی که نیست؛ نگاهی به شعر غفور ابراهیمی:

در پدیدهٔ «اندامِ شبح»، مغز همچنان دستِ قطع‌شده را حس می‌کند و درد می‌گیرد. در فقدان عزیز هم همین اتفاق می‌افتد: نورون‌های آینه‌ایِ مغز، تصویرِ آغوشِ ممکن را بازسازی می‌کنند و همان‌جا دردِ نبودن را می‌سازند. نوشتن، این دردِ شبکه‌های عصبی را به مسیرِ بازنماییِ زبانی منتقل می‌کند؛ به همین دلیل است که این متن، خودش یک آغوشِ جایگزین است.

راهکار:

بازنویسی این حس از زاویهٔ «نامه‌ای که هرگز فرستاده نشد» می‌تواند آن را از غمِ صرف به امیدِ گفتن تبدیل کند؛ گویی نوشتن، خودِ آغوشِ ممکن است.