فاطمیه بدون او؛ یاد کسی که رزقش را از فاطمیه می‌گرفت:
پارادوکس آیین سوگ این است که هرچه فقدان عمیق‌تر باشد، آیین جمعی می‌تواند معنای بیشتری بسازد. روان‌شناسی «پیوند ادامه‌دار» نشان می‌دهد رابطه با ازدست‌رفته با مرگ قطع نمی‌شود؛ مناسکی مثل فاطمیه حافظهٔ رابطه را در زمان اجتماعی نگه می‌دارند و به سوگ ساختار می‌دهند.
راهکار:
این جمله فاطمیه را از یک مناسبت تقویمی به یک قرارگاه معنایی تبدیل می‌کند: جایی که رزق، حضور و رابطه به هم گره خورده‌اند. می‌شود آن را نه فقط روایت فقدان، بلکه نشانه‌ای از ماندگاری یک رابطه دانست؛ رابطه‌ای که آیین‌ها هر سال فرصت بازخوانی‌اش را می‌دهند.