وقتی دورت خالی شد ارزش آدمها را میفهمی:
مغز انسان در مواجهه با فقدان، منطقهٔ «پاداش» خودش رو به شدت فعال میکنه تا فقدان رو جبران کنه! این پدیده که «اثر نقصانمحوری» (Loss Aversion) نام داره، باعث میشه درد از دست دادن ۲ برابر لذت داشتن باشه. در واقع وقتی کسی رو از دست میدی، مغزت شروع به بازپخش خاطرات شیرین میکنه تا یادت بنداز چه چیزی رو از دست دادی. این مکانیسم تکاملی برای اینه که دفعه بعد محکمتر نگهش داری.
راهکار:
این جمله بیشتر از یک حس ساده، به «سوگیری پسنگر» اشاره داره: ما ارزش چیزها رو فقط وقتی میفهمیم که دیگه دسترسی نداریم. شاید بهتره قبل از خالی شدن دور و برت، یه لیست از آدمایی که واقعا برات مهمن بنویسی و بهشون بگی چه جایگاهی دارن.