فدایت حسین

دلتنگی برای حسین؛ حسرت یک لحظه دیدار:

در روان‌شناسی دین، پدیده‌ای به نام «دلتنگی قدسی» وجود دارد: مغز هنگام یادآوری محبوبِ غایب، همان مسیرهای عصبیِ امید و پاداش را فعال می‌کند، نه فقدان. برای همین است که زیارت و نوحه‌خوانی، غم را به انرژیِ جمعی تبدیل می‌کنند؛ حسرت دیدار در این ادبیات، در واقع تمرین تداوم حضور است نه غیبت. آیا این «ندیدن» خودش شکل دیگری از نزدیکی نیست؟

راهکار:

در این بیت، حسرت دیدار نه یک غیاب منفعل، که موتور حرکت و امید است؛ هر لحظه انتظار، خودش شکلی از نزدیکی است.