اعتماد به والیبالیستها؛ فداکاری تا توپ زمین نخورد:
بر اساس «نظریه سیگنال پرهزینه» در زیستشناسی فرگشتی، اعتماد به تصمیماتی جلب میشود که هزینهی واقعی داشته باشند؛ دقیقاً به همین دلیل است که شیرجهی والیبالیست برای نجات توپ، قویترین ابزار اعتمادسازی در تیم است. در یک آزمایش اقتصادی، وقتی افراد بین دو شریک «گرانقیمت» و «کمهزینه» انتخاب کردند، به سیگنال پرهزینهتر اعتماد بیشتری کردند چون قابل جعل نبود. سوال اینجاست: چرا در روابط روزمره، نشانههای ارزان مثل تعارف را با نشانههای پرهزینه مثل فداکاری اشتباه میگیریم؟
راهکار:
این متن فقط از «زمین خوردن» نمیگوید؛ از «انتخابِ» زمین خوردن میگوید. در والیبال، شیرجهزدن یک مهارت است، نه اتفاق؛ پس اعتماد به کسی معنا دارد که زمین خوردن برایش تصمیم است، نه حادثه.