فداکاری جوان ایرانی برای آینده؛ روایتی که در تاریخ میماند:
در روانشناسی اجتماعی، روایتهای ایثار، حافظه جمعی را بسیار قویتر از آمار و داده میسازند؛ مغز انسان قهرمانان را بهعنوان نماد هویتی ذخیره میکند. در تاریخنگاری نیز «شهادت» اغلب نقطه عطف نمادین میشود، حتی وقتی نتیجه سیاسی فوری نداشته باشد. جالب اینجاست که هر نسل، قهرمانان خود را بازتعریف میکند و بخشی از گذشته را پررنگتر از بقیه به یاد میآورد.
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویه «حق انتخاب» هم دید: فداکاری نه فقط یک تراژدی، بلکه ادعایی تاریخی برای نسلی است که خود را صاحب آینده میداند. پرسش بعدی شاید این باشد: آیندهای که «حقش بود» چگونه در ذهن این نسل تعریف میشود و چه نهادهایی باید پاسخگو باشند؟