فداکاری بی صدا

مهربانی خاموش: وقتی نفس‌هایت را کوتاه می‌کنی تا دیگری بیدار نشود:

وقتی برای آسایش کسی که سرش روی شانه‌تان است نفس‌ها را کوتاه می‌کنید، بدنتان وارد فاز «تنفس کمکی» می‌شود: عضلات فرعی قفسه سینه فعال‌ می‌شوند و سطح CO2 خون اندکی بالا می‌رود. این افزایش خفیف دی‌اکسید کربن رگ‌های مغزی را گشاد می‌کند و نوعی آرامش متناقض ایجاد می‌کند—انگار مغزتان برای این ایثار خاموش به شما پاداش شیمیایی می‌دهد. شاید برای همین است که گاهی مهربانی از نفس افتادن، معتادکننده می‌شود...

راهکار:

مهربانی شما یک استراتژی بقای عاطفی است: با ایجاد امنیت برای دیگران، در واقع دارید سیستم دلبستگی خودتان را هم تغذیه می‌کنید. جالب است که این 'مهربانی بی‌صدا' قوی‌ترین نوع ابراز وجود است.