فدای یک خشت ایران

فدای یک خشت ایران زمین؛ شعری در ستایش وطن:

در روانشناسی اجتماعی، پدیده‌ای هست به نام «نوع‌دوستی محلی‌گرا» (Parochial Altruism): عشق شدید به گروه خودی اغلب با خصومت نسبت به دیگران گره می‌خورد. این ترکیب در مغز با ترشح اکسی‌توسین و دوپامین تقویت می‌شود و حتی فداکاری را لذت‌بخش می‌کند. آیا این شعر هم بازتابی از همان سازوکار کهن روان ماست؟

راهکار:

عشق قاطع به وطن اغلب مرزهای ذهنی می‌سازد، اما جالب است که در روانشناسی اجتماعی، همدلی با دیگران و عشق به خاک می‌توانند همزمان وجود داشته باشند؛ شاید روزی شعری بگویید که هم خشت ایران را بستاید، هم درد غزه را بفهمد.