رابطهها مثل بلوتوث: دور که میشی یکی دیگه وصل میشه:
این مقایسه ریشه در «نظریه مبادله اجتماعی» داره: آدمها ناخودآگاه سود و هزینه روابط رو سبکوسنگین میکنن. وقتی فاصله زیاد میشه، هزینه حفظ رابطه بالا میره و ذهن بهسراغ گزینههای جایگزین میره—درست مثل اسکن بلوتوث که دنبال دستگاه جدید میگرده. جالب اینجاست که مغز ما در این شرایط دوپامین کمتری برای «ارتباط قدیمی» ترشح میکنه و برای «اتصال جدید» هیجانزدهتر میشه. این یک مکانیزم تکاملیه که در عصر دیجیتال شدت گرفته. حالا سوال اینه: آیا میشود این «حالت بلوتوث» را خاموش کرد و بهجای آن «حالت جفتسازی عمیق» را فعال کرد؟
راهکار:
این استعاره رو میشه برعکسش رو هم دید: بعضی روابط مثل وایفای هستن—حتی اگه دور بشی، هنوز وصل میمونی. شاید وقتشه ببینی کدوم رابطههات بلوتوثه و کدوم وایفای.