فاصله خیال و واقعیت در عشق

عشق خیالی و بی‌خیالی تلخ: پشت پرده‌ی یک توهم:

در روانشناسی، «لیمرنس» حالتی از شیفتگی اجباری و خیال‌پردازی مداوم درباره یک شخص است که واقعیت را تحریف می‌کند. مغز دوپامین ترشح می‌کند و معشوق را بی‌نقص می‌بینیم. اما «بی‌خیالی» ناگهانی، مثل خماری پس از توهم است. طبق نظریه «خودهای ممکن»، ما عاشق تصویری از آینده‌مان با آن شخص می‌شویم، نه خود او. پس شاید این بی‌خیالی، مرگ یک رؤیای ذهنی باشد، نه پایان عشق. (آیا تا حالا عاشق کسی شدی که فقط تو خیال خودت وجود داشت؟)

راهکار:

اون که تو خیالته، در واقع آینه‌ی نیازهای برآورده‌نشده‌ی خودته، نه یه شخص واقعی. بی‌خیالی اون شاید تلنگر بیدارباشی باشه: داری کسی رو دوست داری که فقط ساخته‌ی ذهن توئه. این بی‌خیالی می‌تونه آزادی از یه توهم باشه، فرصتی برای دیدن آدم‌ها همونطور که هستن، نه اونطور که تو می‌خوای.