فاصله گرفتن از آدمای پرخنده

فاصله از خنده‌های بلند: نشانه‌ی آدم‌های تمام‌شده:

پژوهش‌های روان‌شناسی اجتماعی نشان می‌دهد خنده‌های بلند و مکرر گاهی یک «نقاب شادی» است که پشت آن احساس خلأ و فروپاشی پنهان شده است. پدیده‌ای به نام «خنده‌ی گریستن» که در آن مغز بین دو حس متضاد غوطه‌ور می‌شود. در عصب‌شناسی، خنده‌ی بی‌وقفه می‌تواند نشانه‌ی آسیب‌های لوب پیشانی باشد، جایی که کنترل هیجانات مختل می‌شود.

راهکار:

این جمله را از زاویه‌ای دیگر ببین: خنده‌های بلند شاید نه پایان، که آغاز ترک خوردن نقاب باشند. آن‌ها که تمام شده‌اند، دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند و این می‌تواند نوعی آزادی باشد. به جای فاصله، شاید بتوان از بی‌پروایی‌شان درس گرفت.