فاصله گرفتن از کسی که اهمیت نمی‌دهد:
تحقیقات عصب‌شناسی نشون می‌ده مغز انسان «نادیده گرفته شدن» رو دقیقاً مثل درد فیزیکی پردازش می‌کنه. وقتی کسی مکرراً اشتباهت رو می‌بینه و درستش نمی‌کنه، مدارهای دوپامین در پاداش‌دهی مختل می‌شن و مغز برای بقا، «فاصله» رو به عنوان تنها راه کاهش درد انتخاب می‌کنه. این یعنی دور شدن تو، یک واکنش زیست‌شناختی به «نقص در ترمیم رابطه» بوده، نه یک تصمیم احساسی.
راهکار:
این متن رو می‌شه از زاویه‌ی «نظریه‌ی پنجره شکسته» در روان‌شناسی محیطی دید: هر بی‌توجهی کوچک (مثل نخندیدن به شوخی یا جواب ندادن پیام) اگر تکرار بشه، تبدیل به هنجار می‌شه. شاید اون طرف اصلاً متوجه «انباشت» ناراحتی‌ها نشده، چون هر بار فقط یک ترک کوچک به شیشه زده.