فاصله عشق و نفرت؛ باریک‌تر از مو:
در پژوهش‌های عصب‌شناسی، عشق و نفرت هر دو بخش مشترکی از مغز را فعال می‌کنند: پوتامن و اینسولا. جالب‌تر اینکه در اسکن مغزی، واکنش به تصویر فرد منفور شبیه واکنش به فرد معشوق است؛ هر دو یک سیستم ارزیابی شدید را روشن می‌کنند. پس اینکه می‌گویند مرزشان باریک است، فقط استعاره نیست؛ همان مدار عصبی است که بسته به زمینه، یکی را به عشق و دیگری را به نفرت تبدیل می‌کند. آیا نفرت فقط عشقی است که راهش را گم کرده؟
راهکار:
این جمله را می‌توان یک قدم جلوتر برد: اگر عشق و نفرت این‌قدر به هم نزدیک‌اند، پس نقطه‌ی مقابل عشق بی‌تفاوتی است، نه نفرت. نفرت هنوز دارد به آن طرف توجه می‌کند؛ بی‌مهری واقعی یعنی دیگر نه عشقی هست و نه نفرتی.