فاسد شدن آدم

حکمتی درباره فاسد شدن آدم با ماندن:

در زیست‌شناسی، پدیده‌ای به نام «اپوپتوز» یا مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی وجود دارد: سلول‌های قدیمی یا آسیب‌دیده برای جلوگیری از سرطانی شدن و فاسد کردن کل سیستم، خودکشی می‌کنند. گاهی «رفتن» یک ضرورت زیستی برای سلامت کل‌است. آیا جوامع انسانی هم به «اپوپتوز» اجتماعی نیاز دارند؟

راهکار:

این جمله را میتوان از دریچه‌ای دیگر نگاه کرد: شاید «ماندن» و مقاومت در برابر «رفتن»، خود نوعی پوسیدگی نیست، بلکه آزمونی برای رشد است. چه چیزهایی هستند که با ماندن و اصلاح، ارزشمندتر می‌شوند؟