بعضی رفتنها نجات است، نه ضرر:
ضمیر ناخودآگاه انسان تمایل به «سوگیری وضع موجود» دارد؛ یعنی به شرایط فعلی میچسبد حتی اگر مضر باشد. تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد ترک یک رابطه ناسالم ابتدا دوپامین را کاهش میدهد (حالت ترک)، اما پس از مدتی سطح سروتونین و اکسیتوسین بهبود مییابد و حس آرامش واقعی برمیگردد. بهعبارتی «نجات» یک فرایند زیستشیمیایی است. آیا تابحال بعد از جدایی احساس کردید که انرژی مضاعفی برای رشد دارید؟
راهکار:
درست است؛ همانطور که گیاهان برای رشد نیاز به هرس دارند، آدمها هم برای سلامت روحی به حذف ارتباطهای آسیبزا نیاز دارند. این دقیقاً همان «اثر مالکیت» در روانشناسی است: ما به چیزهایی که داریم بیش از حد وابسته میشویم، حتی اگر سمی باشند.