ظرفیت گروه ۱۲۰ نفره پر شد؛ عکسها و ریلزها در پیج منتشر میشود:
محدودیت ظرفیت مستقیماً بر ارزش درکشده تأثیر میگذارد. در اقتصاد رفتاری به این «اثر کمیابی» میگویند: مغز انسان چیزهای نایاب را مرغوبتر میپندارد و هورمون کورتیزول ناشی از ترس از دستدادن (FOMO) ترشح میشود. جالب اینجاست که شبکههای اجتماعی دقیقاً از همین سازوکار برای افزایش تعامل استفاده میکنند؛ مثلاً استوریهای ۲۴ ساعته یا دعوتنامههای محدود. آیا این بار هم ناخودآگاه از یک ترفند کهن روانشناختی بهره بردهاید یا فقط ظرفیت فنی سالن کم بود؟
راهکار:
برای آنکه جاماندگان هم حس مشارکت داشته باشند، یک آلبوم اختصاصی در پیج بسازید و لینک آن را همراه با یک هشتگ یکتا منتشر کنید تا بعداً هم قابل پیدا شدن باشد.