چرا به هیچ دستهبندی آدمها اعتماد نکنیم؟:
تحقیقات روانشناسی اجتماعی نشان میدهد «سوگیری درونگروهی» باعث میشود افراد اعضای گروه خود را بهتر از دیگران ببینند، حتی اگر گروهبندی تصادفی باشد (مثل آزمایشهای تاجفل). جالب اینجاست که همین سوگیری گاهی باعث میشود به «دسته بودن» خودِ گروه هم اعتماد کورکورانه کنیم. یعنی شاید خودِ مفهوم «دسته بودن» یک خطای شناختی است. سؤال: آیا میشود بدون دستهبندی با آدمها روبرو شد؟
راهکار:
این جمله انگار میگوید هر دستهبندیای هم خودش یک تله است. شاید بهجای برچسب زدن، بهتر باشد روی رفتارهای مشخص تمرکز کنیم: مثلاً «آیا این شخص در شرایط فشار به قولش عمل کرد؟» نه اینکه بگوییم «فلان دستهایها همه بدند.»