شعر عاشقانه با تو بودن و دست کشیدن از همه چیز:
در علوم اعصاب، شریک عاطفی گاهی در شبکه‌های مغزی شبیه «خود» پردازش می‌شود؛ یعنی مرز میان من و تو تا حدی فرومی‌ریزد. همین «خودگسترش» توضیح می‌دهد چرا عاشق‌ها بعضی چیزها را نه از دست می‌دهند، بلکه از مرکز جهانشان بیرون می‌گذارند. آیا عشق اولویت‌ها را عوض می‌کند یا فقط هزینهٔشان را قابل تحمل‌تر؟
راهکار:
این بیت بیشتر از فداکاری، از تغییر مقیاسِ جهان می‌گوید: وقتی «تو» محور شود، بقیهٔ چیزها خودبه‌خود از مرکز خارج می‌شوند؛ نه لزوماً به‌عنوان باخت، بلکه به‌عنوان بازتعریف اولویت‌ها.