دست خودم سوختم

آتشی که خودم ساختم و خاموش نمی‌شود:

این پارادوکس دقیقاً «منبع کنترل درونی» را نشان می‌دهد: تحقیقات روان‌شناسی می‌گویند دردهایی که عاملش را به خودمان نسبت می‌دهیم، هم سنگین‌ترند و هم سازنده‌تر؛ چون در مغز، حس عاملیت را به امیدِ اصلاح پیوند می‌زند. اما نکتهٔ وحشتناک اینجاست: همان خودِ سوزاننده، معمولاً همان کسی است که منتظر است آتش خودش خاموش شود؛ یعنی هم قاضی است هم آتش‌نشان. آیا منتظر ماندن، خودش یک سوخت پنهان نیست؟

راهکار:

این جمله را از زاویه‌ای دیگر ببین: اگر تو بنیان‌گذار آن آتشی، پس داستان می‌تواند دربارهٔ مهار آتش باشد نه فقط خاموشی آن؛ خاکسترها می‌توانند کودِ شروع دوباره شوند.