من ساختم آنچه مرا ویران کرد؛ داستان خودویرانگری:
اینجا یک اصل روانشناختی به نام «خودتخریبی پیشدستانه» (Self-Sabotage) فعال شده: آدمها گاهی ناخودآگاه چیزی رو که خودشون ساختن خراب میکنن تا از ترس شکست یا رها شدن فرار کنن. جالب اینجاست که مغز ما در لحظهی تخریب، دوپامین (هورمون لذت) آزاد میکنه، انگار خراب کردن هم میتونه اعتیادآور باشه. سوال اینه: آیا تا حالا شده با دست خودت یه رابطه یا پروژه رو نابود کنی و بعدش تازه بفهمی چرا؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس بیرون آمده: همان چیزی که با عشق ساختی، حالا با همان دستها داری خرابش میکنی. شاید وقتشه بهجای تخریب، نقشهی بازسازی رو با تغییر یک متغیر کلیدی شروع کنی.