دست جا گذاشتن

داستان کوتاه یاد پدر و دست‌های جا مانده:

لمس آب، خاطره‌ای ناگهانی را فعال می‌کند. پدیده «حافظه پراستی» (Proustian memory) نشان می‌دهد که حس‌های لمسی و بویایی مستقیماً به آمیگدال و هیپوکامپ وصل هستند و می‌توانند خاطرات دهه‌ها قبل را با جزئیات عجیب بازآفرینی کنند. در واقع مغز ما یک کتابخانه غول‌پیکر از «نشانه‌های حسی» است که فقط منتظر یک محرک ساده برای انفجار خاطرات اند. آیا تا به حال با یک لمس ساده به گذشته پرتاب شده‌اید؟

راهکار:

این بافت شاعرانه نشان می‌دهد که گاهی ترک کردن، بخشی از خودمان را جا می‌گذارد. شاید بتوانی داستان کوتاهی بنویسی که در آن «دست‌های جا مانده» نماد چیزهای ناگفته و وصیت‌های انجام‌نشده باشند؛ مثلاً یک نامه یا شیء که بعد از سال‌ها پیدا می‌شود.