عجایب عشق: دست گرفتن و پابند شدن:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد هنگام عشق، دو ناحیهی مغز همزمان فعال میشوند: یکی «مرکز وابستگی» (مثل پابند) و دیگری «مرکز پاداش» (مثل لذت). این دوگانگی عجیب یعنی دقیقاً همان جایی که احساس اسارت میکنی، آزادترین لحظات را هم تجربه میکنی. این پارادوکس راز ماندگاری عشق است.
راهکار:
این حس شیرین وابستگی را میتوان با استعارهای از پرواز بازتعریف کرد: «دستت که میآید، پاها برای رفتن به آسمان آزادتر میشوند.» شاید عشق واقعی نه زنجیر که بادبادکی باشد که دستت را میگیرد تا اوج بگیری.