دست فرمون

صندلی شاگرد و کل‌کل همیشگی دست‌فرمان:

در روانشناسی ترافیک به مسافری که مدام از کنار فرمان می‌دهد «Backseat Driver» می‌گویند. مغز مسافر بدون مسئولیت کنترل، خطاهای راننده را بزرگ‌نمایی می‌کند و به‌اشتباه حس می‌کند واکنش بهتری دارد؛ این همان سوگیری برتری موهوم است. او بازخورد کامل جاده را با بدنش دریافت نمی‌کند، برای همین فکر می‌کند رانندگی ساده‌تر از چیزی است که هست، درحالی که راننده هم‌زمان درگیر پردازش سرعت، آینه، ترمز و مسیر است.

راهکار:

این موقعیت را می‌شود از زاویه‌ی «اعتماد» هم دید: صندلی شاگرد فقط نشستن کنار راننده نیست؛ تمرین رها کردن کنترل است، حتی وقتی مطمئنی فرمان دست خودت بهتر می‌چرخد. می‌توانی همین حس را با موقعیت‌های مشابه مثل انتخاب مسیر، موسیقی ماشین یا ترمزهای ناگهانی گسترش بدهی و یک روایت طنز کوتاه بسازی.