حسرت دست دادن با کسی که نباید:
دست دادن یک قرارداد اجتماعی باستانی است: نشان دادن کف دست خالی برای اثبات عدم وجود سلاح. اما وقتی آن دست بعداً خیانت میکند، مغز ما دچار ناهماهنگی شناختی میشود – همان لحظهای که حسرت «کاش نشکسته بود» را ایجاد میکند. جالب اینجاست که در روانشناسی، این حس «پشیمانی از اقدام» (action regret) قویتر از پشیمانی از عدم اقدام است. آیا شما هم دستی دارید که آرزو میکنید هرگز با آن دست ندادید؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک خاطره تلخ بیرون آمده. شاید بتوان آن را بهعنوان نمادی از قطع یک رابطه سمی بازنویسی کرد: «دستی که شکست، راه را برای دستهای تازه باز کرد.»