دشت سوخته

به تماشای کدام دشت بنشینم وقتی همه‌چیز سوخت؟:

پارادوکس آتشِ جنگل: بعضی مخروط‌های کاج فقط با حرارتِ آتش باز می‌شوند؛ دانه‌ها سال‌ها در صمغ زندانی‌اند. دشتِ سوخته می‌تواند مرحله‌ای اکولوژیک باشد، نه فقط پایان. تماشا اینجا یعنی دیدنِ سوختن به‌عنوانِ بخشی از چرخه.

راهکار:

این تصویر، سوگِ یک چشم‌انداز است: دشت نه به‌عنوان مکان، بلکه حافظه‌ای سوخته. می‌توان آن را ادامه داد: از خاکستر، فهرستی از صداها و رنگ‌هایی ساخت که هنوز در ذهن نرفته‌اند؛ همان‌ها دشتِ قابل تماشا در این لحظه‌اند.