شادی را به گور میبرند؛ تحلیل یک پارادوکس:
مطالعات روانشناسی مرگآگاهی (Terror Management Theory) نشان میدهند افرادی که دیگران را آزار میدهند غالباً ترس عمیقی از نابودی دارند و شادی دیگران را تهدیدی برای بقای خود میبینند. جالب اینجاست که همانها ناخودآگاه با ایجاد رنج، شادی را در وجود قربانی ماندگارتر میکنند؛ چون رنج توانایی درک لذتهای ساده را افزایش میدهد. جامعهشناسان به این پدیده «وابستگی معکوس لذت» میگویند. سوال بهجا: آیا ممکن است این بیت اشارهای به نسلهای پیشین داشته باشد که شادی را گناه میدانستند؟
راهکار:
این مصرع به یک پارادوکس اشاره دارد: اگر شادی را با خود به گور ببرند، پس رنجآفرینان نیز هیچ شادیای ندارند. میتوان بیت را اینگونه بازنویسی کرد: «شادی را از گور بیرون خواهند کشید آنان که رنج را در ما کاشتند» - تا روی محتوای امیدبخشتر تأکید شود.