دشمن داخلی

هرچه خوردیم از خودی بود: پارادوکس اعتماد:

در روانشناسی اجتماعی، پدیده‌ای به نام «خیانت آشنایان» وجود دارد که آسیب ناشی از آن به مراتب عمیق‌تر از حمله یک غریبه است، زیرا همزمان به رابطه و حس امنیت پایه‌ای فرد حمله می‌کند. مطالعات نشان می‌دهد مغز ما درد ناشی از طرد شدن اجتماعی را در همان مدارهای عصبی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را. آیا این آسیب‌پذیری ذاتی، قیمت اجتناب‌ناپذیر زندگی جمعی است؟

راهکار:

این جمله یک پارادوکس انسانی کلاسیک را بیان می‌کند: اغلب بزرگ‌ترین آسیب‌ها از کسانی می‌رسد که انتظارش را نداریم. شاید مفید باشد که به جای تمرکز صرف بر «دشمنان بیرونی»، معیارهای تشخیص وفاداری و اعتماد در «روابط نزدیک» را بازبینی کنیم.