دیس کردن

جمله تیکه دار: در حد ساعتمم نیستی:

ساعت مچی تا قرن نوزدهم کالایی لوکس و عمدتاً مردانه بود؛ اصطلاح «حتی در حد ساعتم نیستی» از همان منطق نمایش منزلت می‌آید. در روانشناسی تحقیر، آدم‌ها برای کاهش تهدید اجتماعی، طرف مقابل را به شیء کم‌ارزش تبدیل می‌کنند تا برتری خود را بیمه کنند. این جمله بیشتر از آنکه دربارهٔ طرف مقابل باشد، نقشه‌ای از معیارهای درونی گوینده است.

راهکار:

این جمله را می‌شود از قاب «ساعتِ ارزش‌گذاری شخصی» خواند: وقتی کسی را به ساعتت هم راه نمی‌دهی، داری معیاری می‌سازی که فقط زمانش را خودت می‌فهمی. نسخهٔ نرم‌ترش این است: «عقربه‌ات با من نمی‌خواند، نه اینکه بی‌ارزشی.»