چرا هیچکس نمیگوید درستش میکنیم؟:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «مسئولیت توزیعشده» میگویند؛ هرچه تعداد تماشاگران یک بحران بیشتر باشد، احتمال اقدام فردی کمتر میشود. همه منتظرند کس دیگری درستش کند، چون مغز هزینه عمل شخصی را بیشتر از سود جمعی برآورد میکند. گفتن «درست میشود» یک آرامسازی کاذب است: مدار مسئولیت را خاموش نگه میدارد، نه فعال. شما چند بار منتظر شدید کس دیگری شروع کند؟
راهکار:
این جمله یک آینه است: هر «درست میشود» بدون اسم فاعل، فقط تعارف است. اگر نگاهت را به «چطور درستش کنیم؟» بچرخانی، از گلایه به طراحی نقشه میرسی.