چرا بعضیا با خراب کردن دیگران فکر میکنند خودشان درست میشوند؟:
در روانشناسی به این پدیده «فرافکنی شرم» میگویند: فرد از نقص خودش درمانده است، آن را در دیگران میبیند و به آن حمله میکند. مغز برای این «پیروزی کاذب» دوپامین آزاد میکند، اما سروتونینِ ارزشمندی نه؛ نتیجه این است که تخریب دیگران فقط چرخهی شرم و خشم را عمیقتر میکند. آیا این بازیِ پنهان را دوروبرت دیدهای؟
راهکار:
این جمله را میشود به یک نگاه تیزبینانه تبدیل کرد: هرکس مدام در حال خراب کردن دیگران است، در واقع دارد از مواجهه با زخمِ درون خودش فرار میکند. همین تغییر زاویه، هم تو را هوشیارتر میکند، هم از تلخکامی نجاتت میدهد.