منتظر آدمای درست باش، نه درست کردن آدم‌ها:
در روانشناسی، «اثر بومرنگ» نشان می‌دهد هرچه برای تغییر کسی فشار بیاوری، احتمال مقاومتش بیشتر می‌شود؛ چون تهدید آزادی، واکنش وارونه ایجاد می‌کند. مغز انسان تغییر را تهدید و بقا را در الگوهای آشنا می‌بیند، حتی اگر آن الگو ناسالم باشد. به همین دلیل آدم‌ها معمولاً فقط وقتی تغییر می‌کنند که هزینه‌ی تغییرنکردن از هزینه‌ی تغییر بیشتر شود. جمله‌ی تو در واقع یک استراتژی صرفه‌جوییِ روانی است: انتخاب به جای اصلاح.
راهکار:
این جمله را می‌توان از لنز «مسئولیت انتخابی» دید: منتظر ماندن لزوماً انفعال نیست، بلکه مرزبندی است. در روانشناسی، تلاش برای تغییر دیگری معمولاً به فرسودگی و مقاومت می‌انجامد؛ چون تغییر پایدار فقط از انگیزه درونی شروع می‌شود. پس «انتخابِ درست» هوشمندانه‌تر از «ترمیمِ مداوم» است.