کودکی که به خودش املا میگفت؛ نشانهی استقلال یا تنهایی؟:
پژوهشهای دلبستگی نشان میدهد بچههایی که در کودکی به خودشان «املا میگفتند» و نقش بزرگسال را بازی میکردند، اغلب الگوی دلبستگی اجتنابی پیدا میکنند؛ یعنی استقلالشان یک مکانیزم دفاعی است، نه قدرت واقعی. این الگو در بزرگسالی به «خودتکیهگی افراطی» تبدیل میشود و توانایی دریافت کمک را از بین میبرد. سؤال: آیا واقعاً میشود بدون تکیهی سالم به دیگران، رشد کرد؟
راهکار:
این جمله را میشود از زاویهی دیگری نگاه کرد: خوداتکاییِ افراطی گاهی زخمِ ناشی از بیاعتمادی است، نه انتخاب؛ برای همین شاید ارزش داشته باشد یک بار به آدم امنی فرصت تکیه کردن بدهی.