درس گرفتن از آدمهای موقت در زندگی:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که مغز انسان پس از تجربه فقدان، مسیرهای عصبی جدیدی برای سازگاری ایجاد میکند. این پدیده «انعطافپذیری تروماتیک» نام دارد: هر بار که بدون کسی زنده میمانیم، مدار بقا قویتر میشود. جالبتر اینکه نظریه «ضدشکنندگی» نسیم طالب میگوید برخی سیستمها از آشفتگی و فقدان سود میبرند. پس شاید این افراد موقت، محرکهای لازم برای ضخیمتر شدن پوست روانی شما هستند. چه طور میتوان از این مکانیسم برای رشد عمدی استفاده کرد؟
راهکار:
این جمله را میتوان بهعنوان یک فرصت برای بازسازی خودکفایی دید. آدمهایی که میروند، در واقع نقش مربیهای ناخواسته را دارند: آنها به ما یاد میدهند که چطور وابستگی را به استقلال تبدیل کنیم. پیشنهاد: یک دفترچه از درسهایی که هر فرد موقت به شما داده بنویسید و ببینید چه قدرتی از هر ترک ساختهاید.