تنها رهایی که واقعاً ضرر دارد: ترک ورزش:
بیتمرینی فقط روانی نیست: در پژوهشها قطع کامل تمرین استقامتی تنها پس از ۱۲ تا ۱۴ روز حجم پلاسما و برونده قلبی را کاهش میدهد و فعالیت آنزیمهای میتوکندریایی عضله تا حدود ۵۰٪ افت میکند. مغز هم آسیب میبیند؛ ترشح BDNF ناشی از ورزش که برای نوروژنز هیپوکامپ حیاتی است با بیتحرکی افت میکند و حافظه و خلق را تضعیف میکند. یعنی برخلاف رابطههای انسانی که گاهی با بازگشت ترمیم میشوند، فیزیولوژی ورزشی بازگشتپذیری سریعی ندارد.
راهکار:
ورزش برخلاف بسیاری از رابطهها، بازگشتپذیری کند و گاهی غیرقابل جبران دارد. شاید این جمله یک معیار سرمایهگذاری شخصی است: آنجا که بازگشت سرمایه قطعی است، رهایش یعنی ضرر واقعی؛ پس اگر قرار است به چیزی وفادار بمانی، به تمرین وفادار بمان.