زندگی دو روزه؛ امروز و دیروز، نه فردا:
مغز انسان تنها موجودی است که میتواند بهصورت ذهنی در زمان سفر کند؛ اما پژوهشها نشان میدهد تقریباً ۴۷٪ از ساعات بیداری صرف مرور گذشته یا نگرانی درباره آینده میشود. وقتی جملهای آینده را حذف میکند، با مکانیزم شناختی افسردگی همراستا میشود: در افسردگی، آینده کوچک، تیره و غیرقابل تصور دیده میشود. در واقع «فردا» برای مغز افسرده یک وعده نیست، یک تهدید است.
راهکار:
این جمله با جابهجایی «فردا» با «دیروز»، آینده را از صحنه حذف میکند؛ اما شاید منظور این است که تنها دارایی واقعی تو همین امروز است، چون دیروز تمام شده و فردا هرگز از راه نمیرسد. زندگی دو روزه را میشود جور دیگری خواند: امروز را زندگی کن، نه در حسرت دیروز.