ضرورت نادرستی در زندگی

احکام نادرست؛ ضرورتی برای زندگی و اصلاح‌گری:

ذهن انسان با میانبرهای شناختی (heuristics) زنده می‌ماند؛ خطاهای ذاتیِ قضاوت، نه یک نقص، که دستاورد تکامل است. کانمن نشان داد ما با «خطای دسترس‌پذیری» احتمال رویدادها را تخمین می‌زنیم، هرچند نادرست. این احکام ناقص، چرخ تصمیم‌گیری را می‌چرخانند. حذف آن‌ها یعنی توقف اندیشه.

راهکار:

این دیدگاه با اصل خطاپذیری پوپر هم‌خوان است: ردّ همه احکام نادرست، روند آزمون و خطا را نابود می‌کند. زندگی نه بر حقیقت مطلق، که بر اصلاح دائمی استوار است.