چرا احساس میکنیم برای هیچکس ضروری نیستیم؟:
در روانشناسی، «احساس مهم بودن» پیشبینیکنندهی قویتری از «تعلق داشتن» برای سلامت روان است. مغز ما ضروری بودن را با بقا گره زده: در قبایل اولیه، حذف از گروه یعنی مرگ. اما تناقض اینجاست: تقلای مستقیم برای ضروری بودن، معمولاً حس جایگزینپذیری را بیشتر میکند، چون از ترس چسبنده رفتار میکنیم. ضرورت در روابط مدرن یک وضعیت ثابت نیست، یک رویداد لحظهای است. آیا لحظهای هست که بیخبر برای کسی ضروری بودهای؟
راهکار:
ضروری نبودن برای دیگران همیشه به معنای بیارزشی نیست؛ شاید «ضرورت» را با «تأثیر» اشتباه گرفتهای. در روابط، ضرورت اغلب یک رویداد لحظهای است نه یک وضعیت دائمی؛ کافی است ردپای کوچکی را که در لحظهای خاص برای کسی مهم بوده مرور کنی.