درونگرا یا بی اعتماد

سکوت من از بی‌اعتمادی بود، نه درون‌گرایی:

در روان‌شناسی اجتماعی، «سکوتِ تنبیهی» یک راهبرد دفاعی است، نه صفت شخصیتی. مغز وقتی آسیب اجتماعی می‌بیند، سطح کورتیزول را بالا می‌برد و مدار پردازش گفتار را برای حفظ امنیت مهار می‌کند؛ یعنی در بی‌اعتمادی، سکوت انتخابِ آگاهانه نیست، پاسخِ عصبی برای جلوگیری از آسیب بیشتر است. پژوهش‌های «بازی اعتماد» هم نشان داده کسانی که فریب خورده‌اند، حتی با آدم‌های جدید ساکت‌تر می‌شوند؛ اعتماد از دست‌رفته، آستانهٔ ابراز وجود را تغییر می‌دهد. آیا سکوتِ شما دربارهٔ دیگران است یا دربارهٔ خودتان؟

راهکار:

سکوت، وقتی پشتش حرفِ نگفته باشد، نه گوشه‌گیری، بلکه مرزگذاری است؛ این متن در واقع می‌گوید اعتماد، پیش‌شرط گفت‌وگوست.