غم بیپایان؛ وقتی اشک هم درمان نیست:
واقعیت جالب: اشکِ احساسی (برخلاف اشکِ تحریکشده مثل پیاز) حاوی هورمون استرس زا «پروتاکتین» و «لو-انکفالین» (یک مسکن طبیعی) است. پس اشک ریختن واقعاً یک فرآیند سمزدایی شیمیایی-عصبیه. اما وقتی غم از یه حدی بیشتر بشه، مغز به اصطلاح «مقاومت عاطفی» پیدا میکنه و دیگه اشکها سموم رو خالی نمیکنن. به این میگن «بحران گریه یا خشکی عاطفی». حالا سوال اینه: آیا تا حالا شده غمی رو با کلمات (نه اشک) از خودت بیرون بریزی؟
راهکار:
این حس گاهی ریشه در «غم حلنشده» داره که روانشناسا بهش میگن «سوگواری پیچیده». یه راهش اینه که بهجای سرکوب، با یه دفتر یا دوست قاباعتماد، شروع کنی به توصیف شکل غمت: چه رنگیه؟ کجای بدنت نشسته؟ این کار باعث میشه مغزت بتونه پردازشش کنه.