دروغگویی و ریاکاری

ریاکاری در دروغ؛ نقل قول یوستین گوردر:

پژوهش‌های روان‌شناسی شناختی نشان می‌دهد بیشتر مردم خود را صادق‌تر از حد واقعی می‌دانند؛ این «توهم صداقت» با ناهماهنگی شناختی حفظ می‌شود. وقتی خودمان دروغ می‌گوییم، مغز آن را «مصلحتی» یا «سفید» بازتعریف می‌کند تا تصویر اخلاقی‌مان آسیب نبیند، اما همان دروغ از سوی دیگری تهدیدی برای اعتماد و امنیت روانی محسوب می‌شود. به همین دلیل واکنش به دروغ نامتقارن است.

راهکار:

این جمله را می‌توان با «خطای بنیادی اسناد» بازتعریف کرد: ما رفتار خودمان را با نیت توجیه می‌کنیم، اما دیگران را فقط بر اساس رفتارشان قضاوت می‌کنیم. برای همین خیلی‌ها از دروغ دیگران بیزارند، ولی دروغ خودشان را استثنا می‌دانند.